Normaal

Afgelopen zaterdagavond was het weer zo ver.
Het is toch wel frappant dat een jaar zo snel voorbij is. Ik had het kunnen weten: al wekenlang pronken posters, stijf tegen de lantaarnpalen van het dorp en de naburige gehuchten aangedrukt, met een schreeuwende uitnodiging om toch eens normaal te doen.
Een foto, duidelijk de achterkant van een gebleekte haardos, neemt bijna het gehele bord in beslag. Bedrijvigheid in het verderop liggende weiland bevestigt het jaarlijks terugkerend fenomeen. Een enorme tent verrijst ten hemel, op de bomen langs de openbare weg verschijnen als bij toverslag handgeschreven bordjes met verwijzingen naar parkeerplaatsen, taxiroutes en wat dies al meer zij. Aan het eind van de middag trillen de tuinstoelen onder de probeerbeat en rijden ronkend de trekkers met daaraan gekoppelde veewagens boordevol mensen door de straten.
Het is mooi weer, de vogels kwinkeleren, poes opent lodderig een oog. Dan barst het feest los. Joelende stemmen, meeslepende bassen, zelfs het water in de vijver rimpelt in de beat van het moment. Oerend Hard! Kijk, dat zijn van die aardige bijkomstigheden van wonen op het platteland: al jaren zit ik eerste rang bij het optreden van de popgroep Normaal.
Zondagochtend, onderweg naar mijn wekelijkse kerkdienst, ligt de weg bezaaid met stro: de veewagens, volgeladen met uitgelaten jongelui zijn duidelijk weer vertrokken. Wat rest is stof. Men kent en vindt haar standplaats over een week zelfs niet meer.