Reiskandelaartje en een nieuw ritueel

Bij mijn afscheid als pastor bij de Vrijzinnige Geloofsgemeenschap kreeg ik van een goede vriendin een prachtig cadeautje. Een glanzend verzilverde kleine kubus, die je, wanneer je beter kijkt, kunt openklappen. Twee delen die met een scharnier aan elkaar bevestigd zijn, en dan opeens ruimte bieden aan twee kaarsen, of twee waxinelichtjes. Makkelijk mee te nemen, waar je levensweg ook gaat, een Reiskandelaartje.
Het voorwerp roept herinneringen op aan de verhalen over de sabbat. De vrouw des huizes ontsteekt voor die gelegenheid de twee sabbatskaarsen op vrijdagavond, spreekt een wijdingsspreuk, houdt haar handen eventjes tussen het licht en haar ogen in, met de handpalmen naar het licht gekeerd, sluit haar ogen en zegt een lofzegging. Op mijn kandelaartje staan dan ook de woorden: Kiddoesj Sabbath: geheiligd zij de Sabbath, de dag waarop de mens Mensch kan zijn!
Ik ben zo ontroerd door dat mooie cadeau. Ik heb er een nieuw ritueel mee gecreëerd. De kleinkinderen hebben het zich al helemaal eigen gemaakt.
Als ze bij ons zijn, nodigen we hen uit de kaarsen aan te steken, en te zeggen:
“We steken éen kaars aan voor de kamer, en éen voor de wereld”. En dan zijn we even stil voor we aan de maaltijd beginnen. Het is verrassend hoe het ritueel werkt, we beleven een mooie sfeer aan tafel en ons gesprek gaat ook nog over de actualiteit van onze wereld. Ik kreeg een cadeau met een universele kracht.